zij die donkere nachten verkiezen boven leven in een ruimte vol van licht
zij zijn van de wereld al verdwenen en zoeken struikelend hun paarden
zij hebben mij ontroerd, ontstoken, ontredderd laten reizen door de tijd
zij die de vrucht van wijn en zoetig gist te lustig tot zich namen
zij zeggen wat hun hoofd niet wil en denken wat hun mond niet kan bevatten
zij zijn het die mijn route kleurden met de vreemde stilte van de stad
zij nemen plaats op banken en in vergezichten, zelfs in mij
zij geven schaduw langs de randen van mijn hart
© Niels van Donselaar
Recente reacties