Een stil gebed van David.
Behoed mij, God, ik schuil bij U.
(Psalm 16:1)
Eerst is er de roep om hulp – behoud mij, God – van een hulpeloos kind. En direct daarop volgt een daad van geloof – ik schuil bij U. Dat is de manier waarop David leeft met God. Een vraag of een noodkreet vol van angst en tegelijkertijd een diep vertrouwen in de kracht en het karakter van God. Hij is een toren waarin geschuild kan worden. Hij is de herder die wil hoeden.
Wanneer we leren om op dezelfde manier met God te leven, worden we echt voor Hem. We hoeven onszelf niet beter voor te doen dan we zijn. Maar een angstig leven met God waarin vertrouwen geen plek krijgt is niet nodig. Hij is degene die zegt: ‘Ik ben die Ik ben…’ En Hij verlangt er naar dat wij een beroep op Hem doen. De Vader geniet er van wanneer zijn kinderen zichzelf aan Hem laten zien in al hun gebrek. Zo heeft Hij ons geschapen: afhankelijk van zijn kracht, wijsheid, genade en liefde.
‘God van de hoop, naar U wil ik verlangen.
Naar U gaat mijn liefde uit. Van U wil ik ontvangen.
U bent God en ik ben een afhankelijk mens. U bent Schepper
en ik ben het schepsel van Uw handen. Wees mijn Heer.
Behoed mij, God, ik schuil bij U.’
Recente reacties