Ik heb al maanden medelijden met hem. Nu is het er toch van gekomen. Die arme ‘Goentelaer’, zou hij dan toch slagen in in de modestad?! Twee doelpunten… let op nummer twee!
[UPDATE] Er is tenminste één Italiaan die mijn vreugde deelt… haha (met dank aan mijn neef).
Die Blätter fallen, fallen wie von weit,
als welkten in den Himmeln ferne Gärten;
sie fallen mit verneinender Gebärde.Und in den Nächten fällt die schwere Erde
aus allen Sternen in die Einsamkeit.Wir alle fallen. Diese Hand da fällt.
Und sieh dir andre an: es ist in allen.Und doch ist Einer, welcher dieses Fallen
unendlich sanft in seinen Händen hält.©
Rainer Maria Rilke, Herbst.
De herfst vernielt ons land. De bladeren vallen, vallen van daarginds alsof verre tuinen verwelken in de hemel. De grond bezaaid met kleuren want uit de dood ontstaat een nieuw bestaan. Zoals een kerk eens groot en machtig op haar zetel vecht voor haar behoud, nu duizend kleuren op de grond. Zij vallen met afwijzende gebaren. Jou wil ik niet meer zien, jouw kloppend hart niet langer voelen. Je hebt me pijn gedaan.
Wij vallen allemaal. Deze hand hier valt. En zie de anderen: het is in allen. Gebroken in het hart van ons bestaan. Een Man te volgen, een Weg te gaan. Het is de herfst die ons vernield, die onze wonden open legt. Een man, een vrouw, op zoek naar nieuwe wegen. Je hebt me pijn gedaan. Nu wil ik nooit meer, alleen nog maar, altijd de vrijheid vinden. En dan zeg jij: ‘Kom laat mij je liefde geven.’
Ik val, val als geen ander vallen kan. Een moederhond gewekt schrikt van haar jonge honden. Wie zij zijn en wat zij zeggen, dat er pijn is in hun hart. Wij allen zijn gevallen. Er is geen blad nog groen, onaangetast… zelfs niet één. Onze kelen open graven, onze tong spreekt dubbel, achter onze lippen schuilt het gif van een adder, een mond vol slechte woorden. Wij vallen allemaal.
En toch, toch is er Eén, die al dit vallen oneindig zachtjes in zijn handen houdt. En op een dag – het duurt nog even – zullen wij zien, omhelzen. Gezien in handen van vergeving stappen wij samen voorwaarts.
Mijn laatste zinnige post dateert van 2 september 2009, mijn laatste inspirerende post van 18 juni 2009. Wat is er toch aan de hand?! Deze blogpost probeert daar wat orde in te scheppen. Een opmerking vooraf is dus wel op z’n plaats: lees dit bericht niet, want het is alleen een poging mijn eigen writer’s block te doorgronden!
Allereerst maar eens het fenomeen ‘writer’s block’ onder de loep…
Een writer’s block (uit het Engels) is het tijdelijke onvermogen van een schrijver of componist om tot schrijven te komen.
Het (creatieve) proces dat tot schrijven leidt, verloopt voor een deel onwillekeurig. De schrijver is hierdoor voor een deel afhankelijk van factoren die niet onder zijn controle vallen, hetgeen soms kan leiden tot een (tijdelijk) verlies van inspiratie. Men spreekt enkel over writer’s block wanneer het werkelijk om een flinke tijdsspanne van niet kunnen schrijven gaat. Dit overkwam de schrijver Maarten Biesheuvel gedurende een flink aantal jaren, alsook de Surinaamse auteur Paul Marlee. Wanneer het enkel gaat om een zeer korte tijd (‘de angst voor de witte bladzijde’) gebruikt men de term niet, en evenmin wanneer het gaat om een crisis die terug te voeren is op problemen van ernstige psychiatrische aard, zoals Leo Ferrier en Edgar Cairo die lange tijd gekend hebben. De componist Sergei Rachmaninoff had ook een writer’s block. (bron: www.wikipedia.nl)
Eerst maar eens die psychiatrische crisis… Ik slaap goed, ik zie geen schimmen en hoor geen stemmen, ik denk niet dat ik zo belangrijk ben als Napoleon, ik heb geen smetvrees en ik denk niet continu dat ik achtervolgd word. Dus om het kort maar krachtig samen te vatten: er is werkelijk waar niets mis met mij. Of nou ja, dat is bij nader inzien natuurlijk wel een beetje kort door de bocht. Ik lig wel eens wakker (niet vaak en ook niet heel lang) om na te denken over de toekomst van de kerk en wat het betekent om christen te zijn. Ik ben getuige mijn writer’s block geen schim meer van wat ik geweest ben. Ik heb een blog. Ik was de laatste tijd mijn handen vaker dan normaal vanwege de Mexicaanse griep en ik heb de laatste tijd regelmatig het idee dat er (weliswaar vaak zelf gestelde) deadlines in mijn nek hijgen. Crisis of niet, oordeel zelf (hé dat is een leuk woordspel tussen crisis en oordeel)! 
Laat ik dan eens wat woorden vuil maken aan de definitie ‘een tijdelijk gebrek aan inspiratie‘. Deze zin doet vermoeden dat de creatieveling in kwestie alleen transpireert. Lege woorden zonder ziel betreden rode lopers, pronken zonder werkelijke waarde op een rood tapijt. Gebrek aan inspiratie heeft ook iets in zich van leegheid, ijdelheid. Alles vervliegt en verwaait. Een tijd om te spelen en een tijd om te werken, een tijd om te bidden en een tijd om te lachen, een tijd om te spreken en een tijd om te zwijgen. En dat alles zonder ziel, zonder enige gestalte. Deze omschrijving van de persoon met een writer’s block lijkt ook te zeggen dat hij of zij geen bron heeft van inspiratie en geen zinvolle, waardevolle gedachten. Beiden zijn niet waar. Ik heb een God die zich Schepper laat noemen. In mijn hart zijn de wegen naar Hem, elke dag opnieuw. En mijn gedachten… Die vullen zich telkens opnieuw met ideëen, klachten en dromen. Aan inspiratie komt geen einde.
Geen inspiratie of te veel inspiratie?! Te veel gedachten die jagen door mijn hart? Te veel gevoelens en te weinig woorden om ze te omschrijven? Een onwil, angst om het witte doek te betreden met mijn alledaags verhaal? Wat is het dat mij tegen houdt? Zegt u het maar, vertel het me. Ik ben niet rijk – kan niets beloven – maar als u mij kunt vertellen hoe, waarom en wat… Dan! Het lijkt wel in dit schrijven alsof ik zwijgen moet. Alsof de stilte die mijn leven kleurt genoeg is voor dit even. Niets zeggen over wie Hij is, niets zeggen over wie ik ben, wij zijn… Een genot voor mens en dier. Soms is het genoeg de stilte te omarmen om op een dag voorgoed – met manden vol – terug te keren. Een jaar van juichen, een dag van grimmige revanche. Vandaag, morgen? Wie zal het zeggen? Misschien is dit een klein begin.
Ik las op een andere blog een post over het geven van geld aan zwervers. Dit omdat Jezus heeft gezegd: “Geef aan wie iets van je vraagt, en keer je niet af van wie geld van je wil lenen.” De schrijver deelt eerlijk zijn worstelingen met deze opmerking van Jezus. Als Rotterdammer sta ik ook regelmatig oog in oog met een dakloze. Het dilemma van geven of niet geven is dus heel herkenbaar. Vaak denk ik: je kunt toch ook gaan werken? Of: je koopt er vast drugs van… Toch voel ik me ook vaak een beetje opgelaten omdat ik een medemens in de kou laat staan.
Een tekst die me in dit verband telkens opnieuw te binnen schiet komt uit Spreuken. Ik vind het een controversiële en uitdagende tekst waarvan ik nog niet zo goed weet wat ik er mee moet. Het gaat in tegen mijn denkbeelden en redeneringen. Deze tekst is zo vreemd dat ik hem haast wel moet geloven. Is dit het Koninkrijk van God? Is dit liefde, wijsheid? Is dit een aanwijzing voor goed gedrag? Een rare vrouw, die moeder van Lemuel. Bakerpraat of wijsheid van God… wat denk jij?
Spreuken 31:1-9
1 Hier volgt onderricht voor koning Lemuel,
de raad die zijn moeder hem gaf.
2 Mijn zoon, die ik gedragen heb,
mijn zoon, voor wie ik geloften heb gedaan,
wat zal ik je zeggen?
3 Verspil je krachten niet aan vrouwen,
je woorden niet aan hen die koningen te gronde richten.
4 En, Lemuel, een koning mag zich evenmin te buiten gaan aan wijn,
dat past hem niet,
een leider mag niet hunkeren naar drank.
5 Hij mag niet drinken en zijn plicht vergeten,
de rechten van verschoppelingen schenden.
6 Geef drank aan wie een kommervol bestaan leiden,
geef wijn aan wie diep ongelukkig zijn.
7 Laat ze maar drinken en hun armoede vergeten,
moge hun gezwoeg uit hun herinnering verdwijnen.
8 Spreek voor hen die weerloos zijn,
bescherm het recht van de vertrapten.
9 Spreek, oordeel rechtvaardig,
geef de armen en behoeftigen hun recht.
Een mailtje krijgen wanneer ik een nieuw blogbericht plaats? Klik hier!
Je kunt natuurlijk ook een abonnement nemen op mijn blog als je een RSS-Reader gebruikt.
Dit hing een aantal jaar geleden in de Erasmus Universiteit. Ik kwam het tegen bij een opruimactie. Een collage met mijn dag. En ik vroeg me af: wat is er gebeurd en veranderd sindsdien?
Koffie, een gitaar, de NBG in hoogtijdagen, een wasje, voetballen na het studeren, Cup a Soup, samen eten en afwassen, de deur uit, aanbellen bij Societeit Alveus Dei, praten en liefhebben, terug naar huis door een donker en verlaten Rotterdam-Zuid, thuiskomen en de lamp uitdoen… Slapen en alles nog eens over doen.
Soms verlang ik hier naar terug, een kinderlijk verlangen. De tijd heeft niet stil gezeten. Koffie is nog steeds erg goed. De gitaar blijft angstvallig stil, de NBV deed haar intrede, studeren?, werken?, voetbal eens per maand?, huisleven daalt met beurskoerzen, nog steeds samen eten en soms samen afwassen, geen studentenleven, geen borrels, N., jaren met ervaring, andere huisgenoten, theologische en persoonlijke zoektocht, roeping?, weinig tijd voor creativiteit, lezen, leren, leven, bijna een echt bestaan. Thuiskomen en de lamp uitdoen… Slapen en alles nog eens over doen.
je zocht mij en ik vond je
of nou ja, bijna
ik ben nog onderweg
een dag, het is als duizend jaar
en wachten kan ik als geen ander
tot ik kom waar alles wordt verklaard
en dan zal ik gevonden zijn
nieuwe naam en nieuwe woorden
wat oud was is vergaan
wind aait langs mijn rug
gebroken wit verschoven voor wit licht
alles ademt als vanouds
regen heeft gebroken
de dag heeft liefdevol gedragen
tot de nacht haar trouw betoont
en hier vraag ik aan U
laat wind en adem in mij komen
vuur dat vlamt in mij
zuilen van gebed
liever één dag in Uw huis
liever één dag bij U thuis
Het is stil hier op mijn kamer. De stad heeft haar stoffen masker afgedaan. Frisse lucht troont als koning in dit huis. Het is goed om niets te moeten. De stilte krijgt een troon in mij. Stilte die mij lief laat hebben, die mij brengt in lijn met U. Hier zit ik, zit bij mij.
Day is Dimming
The day is dimming and I’m yearning for you
I won’t be satisfied till I see your face
Every victory, every loss
Every ticket, every cross
You can put them all in place
It seems I’m finding more of why
In these moments
I feel like I’m made to sing of how good you are
The more the years swell by and pass
Each seconds more than last
It’s true by far
That no profound thought or clever rhyme
No soaring grand, melodic line
No theory, philosophy or sign
Can explain it
Can explain
Where you are, I wanna be
It’s your love that has changed me
I’d give the world, and all it’s charms
For a moment in your arms
Better is one day with you
Than a thousand elsewhere
A thousand elsewhere….
I still remember what it felt like before you
I’m grateful every day for how things have changed
I’ll thank you every way I can
‘Cos my life only began
When I heard you call my name
Now, no praise of man
No great acclaim
No humble looking kind of fane
No power, wealth or worldly gain
Could satisfy me
Could every satisfy
['Cos] Where you are, I wanna be
It’s your grace that has raised me
I’d give my whole life to honour you
And whom I live
And whom I move
Better is one day with you
Than a thousand elsewhere
Better is one day in your courts
Better is one day in your house
Better is one day in your courts
Than anywhere else oh
Lead me, lead me
Lead me to your self
Lead me to your heart
Where you are, I wanna be
It’s your love that has changed me
I’d give my life, to honour you
And whom I live
And whom I move
Better is one day with you
Than a thousand elsewhere
A thousand elsewhere….
Lead me to your self
Lead me to your heart
I’ll be found in you
I’ll be found in you
Here is peace
Here is joy
Here is life
Here is freedom, freedom
Recente reacties