Op verschillende blogs (onder meer die van Jos Douma) woedt al geruime tijd een discussie (of zal ik zeggen: er is een gesprek gaande?) over het onderwerp – spiritualiteit/missie & gemeenteopbouw. Daarbij worden spiritualiteit en missie als twee aparte wegen neergezet. Voorstanders van het één roepen dan heel hard naar de voorstanders van het ander dat hun weg meer nadruk verdient. Deze discussie werd ook kort aangestipt bij het symposium Another World is Possible met Shane Claiborne. Ten onrechte wordt er een wig gedreven tussen spiritualiteit en missie. Het is niet het één of het ander. Tegelijkertijd kun je je dan afvragen: wat is belangrijker, A of B?
Jezus gaf als reactie op zo’n A-of-B-vraag altijd C als antwoord:
- God liefhebben boven alles en je naast als jezelf.
- Geef aan de keizer wat van de keizer is en geef aan God wat voor God is.
- Laten we aanbidden in Geest en waarheid, want zulke aanbidders zoekt de Vader
Ik vraag me af… Wat zou zijn C-antwoord zijn in deze kwestie? Zelf denk ik dat één van de antwoorden gevonden kan worden in de geschiedenis van Marta en Maria. Jezus definieert geen posities, maar opent deuren naar een nieuwe weg. Juist in zijn leven komt duidelijk naar voren wat het C-antwoord is in reactie op de vraag: draait het nu om spiritualiteit of om missie? Hij zocht de stilte om te bidden, bepaalde zijn agenda in samenspraak met de Vader en trok er dan op uit met hernieuwde kracht…
Het enige wat ik niet begrijp is: hoe hield Jezus het vol om een nacht te bidden en daarna vrolijk verder te leven? Een digitale sneeuwwitje-sticker voor degene die deze vraag kan verduidelijken!
Recente reacties