U bent de enige die recht heeft op dat woord
als wol zo zacht gezegend met liefdevolle nederigheid
als schaap geslacht tot sterven toe bereid
de wereld niet gemeten met een oordeel
geen ridder die moraal kwam brengen met een zwaard
slechts woorden, handen, ogen: stil en vurig
centrum van genegenheid, weg waarnaar de vrede leidt
meester van het leven en mijn leraar ook
als lam geleid tot in de diepste lijdenstijd
als broer die verder ging dan dood en eeuwigheid
bent U de enige die recht heeft op dat woord
Die Blätter fallen, fallen wie von weit,
als welkten in den Himmeln ferne Gärten;
sie fallen mit verneinender Gebärde.Und in den Nächten fällt die schwere Erde
aus allen Sternen in die Einsamkeit.Wir alle fallen. Diese Hand da fällt.
Und sieh dir andre an: es ist in allen.Und doch ist Einer, welcher dieses Fallen
unendlich sanft in seinen Händen hält.©
Rainer Maria Rilke, Herbst.
De herfst vernielt ons land. De bladeren vallen, vallen van daarginds alsof verre tuinen verwelken in de hemel. De grond bezaaid met kleuren want uit de dood ontstaat een nieuw bestaan. Zoals een kerk eens groot en machtig op haar zetel vecht voor haar behoud, nu duizend kleuren op de grond. Zij vallen met afwijzende gebaren. Jou wil ik niet meer zien, jouw kloppend hart niet langer voelen. Je hebt me pijn gedaan.
Wij vallen allemaal. Deze hand hier valt. En zie de anderen: het is in allen. Gebroken in het hart van ons bestaan. Een Man te volgen, een Weg te gaan. Het is de herfst die ons vernield, die onze wonden open legt. Een man, een vrouw, op zoek naar nieuwe wegen. Je hebt me pijn gedaan. Nu wil ik nooit meer, alleen nog maar, altijd de vrijheid vinden. En dan zeg jij: ‘Kom laat mij je liefde geven.’
Ik val, val als geen ander vallen kan. Een moederhond gewekt schrikt van haar jonge honden. Wie zij zijn en wat zij zeggen, dat er pijn is in hun hart. Wij allen zijn gevallen. Er is geen blad nog groen, onaangetast… zelfs niet één. Onze kelen open graven, onze tong spreekt dubbel, achter onze lippen schuilt het gif van een adder, een mond vol slechte woorden. Wij vallen allemaal.
En toch, toch is er Eén, die al dit vallen oneindig zachtjes in zijn handen houdt. En op een dag – het duurt nog even – zullen wij zien, omhelzen. Gezien in handen van vergeving stappen wij samen voorwaarts.
Op verschillende blogs (onder meer die van Jos Douma) woedt al geruime tijd een discussie (of zal ik zeggen: er is een gesprek gaande?) over het onderwerp – spiritualiteit/missie & gemeenteopbouw. Daarbij worden spiritualiteit en missie als twee aparte wegen neergezet. Voorstanders van het één roepen dan heel hard naar de voorstanders van het ander dat hun weg meer nadruk verdient. Deze discussie werd ook kort aangestipt bij het symposium Another World is Possible met Shane Claiborne. Ten onrechte wordt er een wig gedreven tussen spiritualiteit en missie. Het is niet het één of het ander. Tegelijkertijd kun je je dan afvragen: wat is belangrijker, A of B?
Jezus gaf als reactie op zo’n A-of-B-vraag altijd C als antwoord:
- God liefhebben boven alles en je naast als jezelf.
- Geef aan de keizer wat van de keizer is en geef aan God wat voor God is.
- Laten we aanbidden in Geest en waarheid, want zulke aanbidders zoekt de Vader
Ik vraag me af… Wat zou zijn C-antwoord zijn in deze kwestie? Zelf denk ik dat één van de antwoorden gevonden kan worden in de geschiedenis van Marta en Maria. Jezus definieert geen posities, maar opent deuren naar een nieuwe weg. Juist in zijn leven komt duidelijk naar voren wat het C-antwoord is in reactie op de vraag: draait het nu om spiritualiteit of om missie? Hij zocht de stilte om te bidden, bepaalde zijn agenda in samenspraak met de Vader en trok er dan op uit met hernieuwde kracht…
Het enige wat ik niet begrijp is: hoe hield Jezus het vol om een nacht te bidden en daarna vrolijk verder te leven? Een digitale sneeuwwitje-sticker voor degene die deze vraag kan verduidelijken!
vragen graven geulen in mijn grond
doorspitten kiezels, zand en wortels
klaar voor als de regen komt
ben ik verslagen op mijn eigen land,
waren verraderlijke vogels van mijn hand?
nu is de akker leeggeroofd, een vlakte
die zelfs ik niet kan betreden
wie is die man, wiens naam prijkt op mijn hekken
wie is het die mij slaat, mij overrompeld achter laat?
ik weet dat jij nog binnen bent, dat je me zoekt
en nee, ik wil niet dat je mij verlaat
dit hart een klein, verwachtend oord
opent haar weiden, ontsluit de poort
klaar voor als de regen komt
© Niels van Donselaar
Een mailtje krijgen wanneer ik een nieuw blogbericht plaats? Klik hier!
Je kunt natuurlijk ook een abonnement nemen op mijn blog als je een RSS-Reader gebruikt.
Blijf in mij, dan blijf ik in jullie. Een rank die niet aan de wijnstok blijft, kan uit zichzelf geen vrucht dragen. Zo kunnen jullie geen vrucht dragen als jullie niet in mij blijven.
Vrucht dragen, een sprekend beeld. Een tros met druiven hangt zwaar aan de rank. Ze zitten vol sappen en vitamine. De landman komt en plukt de vrucht. Die vrucht aan de wijnstok is van hem. Hij kan er mee doen wat hij wil. Elke rank die met de wijnstok is verbonden is in staat om vrucht te dragen. Maar elke rank die niet verbonden is met de wijnstok verschrompelt. Vrucht dragen staat of valt bij het blijven van de rank in de wijnstok.
Net als bij deze vrucht ranken aan de wijnstok, kunnen wij geen vrucht dragen als we niet in Jezus blijven. Jezus wil zich – als de belichaming van het ware Israël – delen met ons. Hij is bereid om de levenssappen van God de Vader te delen met ons. Door zijn Geest worden we hervormd naar het evenbeeld van Jezus. En als we zo zijn gesnoeid en vrucht dragen, kan de Vader ons gebruiken voor het Koninkrijk. Zoals Jezus afhankelijk is van de Vader, zo zijn wij afhankelijk van Jezus. Zoals Jezus de wil van de Vader deed, zo mogen wij voelen, denken en handelen als Jezus.
Alleen wanneer we verbonden zijn met Jezus zullen we vrucht dragen. Als zijn leven door ons heen bruist gaan wij stralen. En ieder in onze omgeving zal er vroeg of laat van plukken. Want de vrucht die we dragen is het werk van de Geest in ons. En waar de Geest werkt heeft God tenslotte altijd anderen op het oog. Wat is die vrucht? Die vrucht van de Geest is liefde, vreugde en vrede, geduld, vriendelijkheid en goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing. Er is geen wet die daar iets tegen heeft.
Heer, verrijk mijn leven door uw Geest. Verbind me met Jezus, uw Zoon. Laat alle splinters van mijn bestaan zich verenigen in ontzag en aanbidding voor U. Ik wil dat mijn hele leven zich hecht aan U en gaat draaien om U. Vul mij met uw kracht, vul mij met uw gedachten en karaktertrekken. Hier ben ik, Jezus, blijf in mij.
Het bericht van Johan liet me nadenken over Jezus. Want als het gaat over de kerk en over christenen, dan gaat het over Jezus. En het spijt om te bedenken wat wij van Hem maken. Het bedroeft me wat ik van Hem maak. Zoveel beelden en gedachten, zoveel manieren om naar Hem te kijken. Ik ben er mee aan de slag gegaan en post hier elke dag een beeld van Jezus. Wat heb jij van Hem gemaakt?
Jezus…
Is Hij een Che, een Ghandi? Is Hij een bloedig vorst? Is Hij gekomen met een zwaard? Kan ik Hem vinden in de grotten? Staat op elke haar een prijs? Past Hij in geen enkel kader? Bracht Hij een hemels paradijs?
Is Hij de Koning van de Joden? Is Hij veracht, maar ook bemind? Is zijn naam soms uitgewist, verdwenen? Leeft Hij voort in mensenharten? Was zijn woord een vloek en zegen? Neemt Hij ieder van ons mee? Moest God Hem soms iets vergeven? Gaat Hij dagelijks voor ons uit?
Wat heb ik van Hem gemaakt?
Recente reacties