Vorige week ben ik weer eens een paar dagen in een klooster geweest. Dat is voor mij een jaarlijks terugkerende traditie. Hoewel ik van mezelf al vrij contemplatief ben ingesteld, vind ik het prettig om tijdens een korte retraite nog meer tot stilte en rust te komen. Dit jaar ging ik opnieuw naar de Achelse Kluis, een klooster dat letterlijk op de grens van Nederland en België ligt. De scheidslijn loopt dwars door het imposante gebouw heen. Buiten staat zelfs een witte verfstreep midden op de oprijlaan met de tekens NE – BE. Dat blijft magisch, zo’n grens overschrijden, al is de grenspolitie al jaren afgeschaft en moeten we ons inmiddels Europeaan of kosmopoliet voelen.
De stilte van het klooster heb ik onderbroken door een kort gesprek aan te gaan met één van de (oudere) broeders, Charles is zijn naam. Naast een paar grappige en ontroerende verhalen vertelde hij me ook over de dag dat hij zijn ‘eeuwige geloften’ af had gelegd, nu vijf jaar geleden. Terug op mijn kamer zocht ik nog eens het foldertje op van dit klooster. Onder het kopje ‘Benedictijnse Spiritualiteit’ vond ik de vier geloften die broeder Charles eens deed. Elke broeder die – na een proefperiode – besluit in te treden in het klooster legt met vreugde de volgende geloften af:
1. De gelofte van armoede
2. De gelofte van gehoorzaamheid
3. De gelofte van monastieke levenswandel (of vroomheid)
4. De gelofte van stabiliteit
Toen ik deze geloften las, trof het mij hoe ontzettend ongewoon ze zijn. Stuk voor stuk passen ze niet in ons (post)moderne denkkader. Vier geloften die zo tegencultureel zijn dat je er haast om moet lachen. Armoede… de week daarvoor zocht ik nog informatie over het aflopen van mijn contract bij T-Mobile, enkel en alleen om nu toch eindelijk een I-phone te bemachtigen. Gehoorzaamheid… laat me niet lachen, wie schikt zich in 2010 nou nog onder het gezag van een ander? Vroomheid… alleen het woord al. En dan hebben we het nog niet eens over het celibaat dat hier ook onder valt. Stabiliteit… we doen aan jobhoppen en als je al vijf jaar op hetzelfde plekje woont wordt het toch echt tijd voor verhuizen!
Nee, er is niets in mijn natuur dat er naar neigt een monnik te worden. Toch zijn deze waarden ontzettend kostbaar en groots. Ze gaan tegen de cultuur in, maar maken ruimte voor karakter en wijsheid. Ze lijken belachelijk en betuttelend, maar zelden vond ik zo’n vreugde als bij de meeste van deze broeders. Ze lijken hatelijk, maar laten de liefde opbloeien in een dor en verward leven. Elk van deze geloften maakte iets los in mij. Ze stimuleren me om me nog meer uit te strekken naar dat wat blijvend en echt is, dat wat waar en goed is. Het is mooi om te zien hoe deze broeders zich proberen te geven aan zulke grootse geloften. Ik neem ze mee mijn leven in als opfrisser en richtlijnen.
Recente reacties