lijnen van jouw ogen roodomrand
randen van jouw rimpels witgekalkt
en groeven die dit alles dragen
als een gracieus beschilderd doek
jouw gezicht – verscheurd
verraad de schoonheid die je eens bezat
en nu in gebrokenheid, wil ik je nog koesteren
nog je bezit zijn voor altijd?
ja in jou vind ik alles wat de hemel mij vertelt
en jij zoekt, vind in mij jouw spiegelbeeld
© Niels van Donselaar
zij die donkere nachten verkiezen boven leven in een ruimte vol van licht
zij zijn van de wereld al verdwenen en zoeken struikelend hun paarden
zij hebben mij ontroerd, ontstoken, ontredderd laten reizen door de tijd
zij die de vrucht van wijn en zoetig gist te lustig tot zich namen
zij zeggen wat hun hoofd niet wil en denken wat hun mond niet kan bevatten
zij zijn het die mijn route kleurden met de vreemde stilte van de stad
zij nemen plaats op banken en in vergezichten, zelfs in mij
zij geven schaduw langs de randen van mijn hart
© Niels van Donselaar
Op een dag weet ik het zeker
de God die eens zo ver was
kijkt nu plots in mijn ogen
en geeft me zelfs zijn hand.
Als Hij dan zo dichtbij is
verheugt zich heel mijn wezen
kan ik alleen nog denken:
ik ben bij Hem, voor Hem altijd.
Heer Jezus, neem mijn leven
zodat die dag niet ver gelegen is
ontmoet mij in Uw liefde
juist nu ik hier nog ben.
Ontmoet mij God en kijk me aan
zodat ik vol vertrouwen
opnieuw in vrede uit mag gaan
over paden die U wijst.
© Niels van Donselaar
U bent de enige die recht heeft op dat woord
als wol zo zacht gezegend met liefdevolle nederigheid
als schaap geslacht tot sterven toe bereid
de wereld niet gemeten met een oordeel
geen ridder die moraal kwam brengen met een zwaard
slechts woorden, handen, ogen: stil en vurig
centrum van genegenheid, weg waarnaar de vrede leidt
meester van het leven en mijn leraar ook
als lam geleid tot in de diepste lijdenstijd
als broer die verder ging dan dood en eeuwigheid
bent U de enige die recht heeft op dat woord
wij horen nu de stemmen
van hen die lijden dag aan dag
wij voelen zelfs de nagels
geslagen in ons aller vlees
dit machtige couplet
gezongen als refrein
wenkt ons dichterbij
…
vastgenageld, voorgoed gebroken
slechts enkelen die huilen
verwond, verworden tot wanhopigheid
niemand die diepten vatten kan
en dit machtige couplet
gezongen als refrein
wenkt ons dichterbij
…
wat niemand zeggen kan
tentoongespreid in armen weids geslagen
…
© Niels van Donselaar
Je kijkt wel, maar wat zie je?
Ogen die niet verbergen wat verwond is diep in jou. Geen thuis, geen dag, geen nacht meer om te leven.
Zwachtels die verraden dat je bent geraakt. Gemerkt door een strijd die nooit begon.
En meer nog dan wij weten komt heling aangesneld. Meer nog dan wij weten zal alles toonbaar zijn.
© Niels van Donselaar
Het zijn handen stralend uitgestrekt
door immer duistere kosmos
langs ijskoude oneindigheid
en hier steeds meer vuilnisbelt
van dagen die eindeloos vervellen
in sporen van gebrokenheid
men noemt het boulevard van dromen
maar wie verder durft te kijken ziet:
het hart, dat vraagt om streling.
© Niels van Donselaar
Recente reacties