FLUTTER.NL

Mijn laatste zinnige post dateert van 2 september 2009, mijn laatste inspirerende post van 18 juni 2009. Wat is er toch aan de hand?! Deze blogpost probeert daar wat orde in te scheppen. Een opmerking vooraf is dus wel op z’n plaats: lees dit bericht niet, want het is alleen een poging mijn eigen writer’s block te doorgronden!

Allereerst maar eens het fenomeen ‘writer’s block’ onder de loep…

Een writer’s block (uit het Engels) is het tijdelijke onvermogen van een schrijver of componist om tot schrijven te komen.

Het (creatieve) proces dat tot schrijven leidt, verloopt voor een deel onwillekeurig. De schrijver is hierdoor voor een deel afhankelijk van factoren die niet onder zijn controle vallen, hetgeen soms kan leiden tot een (tijdelijk) verlies van inspiratie. Men spreekt enkel over writer’s block wanneer het werkelijk om een flinke tijdsspanne van niet kunnen schrijven gaat. Dit overkwam de schrijver Maarten Biesheuvel gedurende een flink aantal jaren, alsook de Surinaamse auteur Paul Marlee. Wanneer het enkel gaat om een zeer korte tijd (‘de angst voor de witte bladzijde’) gebruikt men de term niet, en evenmin wanneer het gaat om een crisis die terug te voeren is op problemen van ernstige psychiatrische aard, zoals Leo Ferrier en Edgar Cairo die lange tijd gekend hebben. De componist Sergei Rachmaninoff had ook een writer’s block. (bron: www.wikipedia.nl)

Eerst maar eens die psychiatrische crisis… Ik slaap goed, ik zie geen schimmen en hoor geen stemmen, ik denk niet dat ik zo belangrijk ben als Napoleon, ik heb geen smetvrees en ik denk niet continu dat ik achtervolgd word. Dus om het kort maar krachtig samen te vatten: er is werkelijk waar niets mis met mij. Of nou ja, dat is bij nader inzien natuurlijk wel een beetje kort door de bocht. Ik lig wel eens wakker (niet vaak en ook niet heel lang) om na te denken over de toekomst van de kerk en wat het betekent om christen te zijn. Ik ben getuige mijn writer’s block geen schim meer van wat ik geweest ben. Ik heb een blog. Ik was de laatste tijd mijn handen vaker dan normaal vanwege de Mexicaanse griep en ik heb de laatste tijd regelmatig het idee dat er (weliswaar vaak zelf gestelde) deadlines in mijn nek hijgen. Crisis of niet, oordeel zelf (hé dat is een leuk woordspel tussen crisis en oordeel)!

Laat ik dan eens wat woorden vuil maken aan de definitie ‘een tijdelijk gebrek aan inspiratie‘. Deze zin doet vermoeden dat de creatieveling in kwestie alleen transpireert. Lege woorden zonder ziel betreden rode lopers, pronken zonder werkelijke waarde op een rood tapijt. Gebrek aan inspiratie heeft ook iets in zich van leegheid, ijdelheid. Alles vervliegt en verwaait. Een tijd om te spelen en een tijd om te werken, een tijd om te bidden en een tijd om te lachen, een tijd om te spreken en een tijd om te zwijgen. En dat alles zonder ziel, zonder enige gestalte. Deze omschrijving van de persoon met een writer’s block lijkt ook te zeggen dat hij of zij geen bron heeft van inspiratie en geen zinvolle, waardevolle gedachten. Beiden zijn niet waar. Ik heb een God die zich Schepper laat noemen. In mijn hart zijn de wegen naar Hem, elke dag opnieuw. En mijn gedachten… Die vullen zich telkens opnieuw met ideëen, klachten en dromen. Aan inspiratie komt geen einde.

Geen inspiratie of te veel inspiratie?! Te veel gedachten die jagen door mijn hart? Te veel gevoelens en te weinig woorden om ze te omschrijven? Een onwil, angst om het witte doek te betreden met mijn alledaags verhaal? Wat is het dat mij tegen houdt? Zegt u het maar, vertel het me. Ik ben niet rijk – kan niets beloven – maar als u mij kunt vertellen hoe, waarom en wat… Dan! Het lijkt wel in dit schrijven alsof ik zwijgen moet. Alsof de stilte die mijn leven kleurt genoeg is voor dit even. Niets zeggen over wie Hij is, niets zeggen over wie ik ben, wij zijn… Een genot voor mens en dier. Soms is het genoeg de stilte te omarmen om op een dag voorgoed – met manden vol – terug te keren. Een jaar van juichen, een dag van grimmige revanche. Vandaag, morgen? Wie zal het zeggen? Misschien is dit een klein begin.