In reactie op Paul Abspoel een oude post bewerkt…
_
Hoe angst ons kan benauwen en onteren: een regelrechte aanval op het allerhoogste. Een greep naar de tedere macht van de liefde.
Angst doodt elke vorm van leven.
Een leven dat bruist en broedt, broedt en bruist door liefde. En ware liefde drijft alle angst uit. Want liefde is niet bang voor de dood. Liefde is niet bang voor zinloosheid en betekenisloosheid. Liefde is niet bang voor schuld en verdoemenis. Liefde blijft bestaan en is vol van zichzelf.
Angst staat tegenover liefde en is daarmee de ergste vorm van haat. Het is de angst die ons drijft naar donkere hoeken waar het leven zichzelf vergeet en loslaat. Angst onteert alles en iedereen: jou, mij, ik, wij en Hem.
Wees niet bang. Dat is wat ons wordt toegeroepen. Niet vanaf de zijlijn of vanuit de veilige marge. Maar vanaf koude kille grond en vanuit de vuile modder. Daar waar Jezus liep roept elke voetstap ons toe om angst te laten gaan. Want in Hem en door Hem is er liefde genoeg.
Waar liefde wordt gevonden en gedeeld, daar is het waar: ik ben niet bang!
°
“… daar is het waar: ik ben niet bang”… tsja, maar waar is dat? Al pratend over dit onderwerp thuis, komen we er toch te vaak op, dat deze vreesuitbannende liefde in ons gezamelijk menszijn moeilijk te vinden is. En pijnlijk genoeg ook vaak binnen kerken (tsja, dat zijn ook wij) erg verstopt is. Wanneer hoor je bij die gemeente? Hoe open staat men om jou op te nemen in hun gemeenschap? Zo vaak bouwen wij als mensen de muurtjes, waar men moeilijk binnen komt. Als we maar zouden luisteren naar die ons toeroepende voetstappen, want… je hebt helemaal gelijk!
Groet en een luistervol voortstappend 2010 en verder!
Rob
Work in progess zogezegd. Het is niet altijd makkelijk, maar het begint bij Jezus en komt daarna bij ons zelf te liggen. Niet op een scherpe veroordelende manier, maar begripvol en liefdevol aanmoedigend: ontvang en ken Mijn liefde en geef die liefde door! Naast cynisme ken ik ook veel liefde voor de kerk. Dat is de plek bij uitstek waar het kan! Dat geloof ik.
Helemaal met je woorden eens! Ik geloof dat ook, ik deel die liefde voor de kerk, daarom laat ik die ook niet los. Ik merk dat wat ik aanroer meer realiteitszin is, dan cynisme. Ik ben juist iemand die graag wakker schudt, de verantwoordelijkheid voelt daarin. En natuurlijk heeft dat met ervaringen te maken. Dát is de plek waar het kán, dat is de plek waar het moet (of eigenlijk: “mag” , want het begint met de liefde van God voor ons die we mogen delen met de ander). Heb ik maar een nieuwjaarswens van gemaakt op mijn blog!
Groet! (en voorzichtig met vuurwerk ;>)
Rob