Another World is Possible! Toch?! Hier heeft een filmpje gestaan, maar inmiddels vind ik dat er genoeg satire overheen gegaan is om hem weer weg te halen. Einde experiment. Voor een meer algemene (en profi) review raad ik je aan in de eeuwigheid te kijken bij de post van 04 november 2009.
Leuk om zo je reactie te horen en te zien, Niels. Shane benadrukt dat je met kleine daden grote verschillen kunt veroorzaken. Er zijn wellicht dingen in zijn levensstijl die je aanspreken, maar we moeten allemaal onze eigen identiteit bewaren en rol in het leven vinden. Hij liet zich inspireren door anderen (moeder Theresa en Tony Compolo) en wij kunnen op onze beurt inspirerende voorbeelden kiezen. Mij spreekt ondermeer aan dat Shane Claiborne zo “hands-on” is. Hij praat en schrijft niet alleen over radicaal discipelschap en het brengen van liefde en gerechtigheid, hij leeft het echt voor. Grote stappen worden misschien niet eens altijd van ons gevraagd. In je eigen omgeving kun je verandering brengen door zelf het voorbeeld van Jezus te volgen. Onzelfzuchtig, delend, mild naar gebroken mensen en profetisch scherp naar diegenen die anderen uitbuiten, misbruiken of manipuleren en soms “met een schijn van godsdienstigheid de kracht van het evangelie verloochenen”. We hebben ook in onze cultuur mensen nodig die waarheid in liefde kunnen spreken en die “counter cultural” durven te zijn – daar waar onze cultuur tegengesproken moet worden. Ook dan spreken daden vaak meer tot de verbeelding dan woorden. Voor mij persoonlijk was de ontmoeting met al deze mensen (ook met jou!) minstens zo belangrijk dan de inhoud van het symposium. Ik vind het bemoedigend dat zoveel mensen serieus werk willen maken van radicale navolging. Ja, dat is soms spannend (je spreekt van angst), maar het is ook het mooiste avontuur. Ik ben benieuwd naar een eventueel deel 2. Ik geloof in de kracht van het gesproken woord (gek voor iemand die zoveel met geschreven tekst bezig is
)
Hoi Niels,
Leuke reactie via video. Ik zag je lopen, helaas hebben we elkaar niet gesproken. Misschien later.
Als HBO voorganger worstel ik zo’n 2 jaar met het denken uit de neo monastiek zoals verwoord door Bonhoeffer, Claiborne, Haw en Hartgrove. Je stelt jezelf de vraag wat er zou gebeuren “als je dat zou doen”. Voor mij is er geen alternatief. Ik wil op een nieuwe manier naar de kerk en naar mezelf kijken. Er is geen alternatief dan Jezus navolgen. Daar hoort sociale gerechtigheid gewoon bij. Frans Horsthuis riep me 1,5 jaar geleden op om echt voorganger te worden. In de zin van werkelijk voorgaan in radicaliteit en toewijding. Je zult merken dat de scheidslijn tussen kerk en wereld erg dun is. De wereld is nooit geroepen om naar de kerk te gaan maar de kerk om naar de wereld te gaan.
Chr. leiders moeten vooral dienstbaar zijn. Hun parochianen helpen, aanmoedigen, bemoedigen en onderwijzen en steeds wijzen op de toewijding aan Christus. Ik wil nog slechts 1 ambitie hebben: het volgen van Jezus. Hoe dat zich vertaalt in mijn dagelijkse werk maakt me niet uit. Ik wil het leven van een geroepene leven. Op dit moment als geroepen voorganger en morgen….? Geen idee.
Ik ken de angst ook. Jezus volgen is niet bepaald vrijblijvend. Je gaat er zelfs dood aan!
Ik wil graag een vervolg geven aan dit symposium. Maar dan om samen te zoeken naar de vragen en problemen in onze cultuur en onze harten. Ik zal je uitnodigen als je dat wilt.
@Paul
Je zegt: ‘Shane benadrukt dat je met kleine daden grote verschillen kunt veroorzaken.’
Dat is ook wat mij het meeste trof in zijn boek en wat aansluit bij mijn eigen zoektocht. Om het kort samen te vatten: ik ben van stuurloze student de afgelopen jaren gegroeid naar ambitieuze HBO-theoloog. Heb dromen en plannen over wat ik zou willen. Daarbij dacht ik telkens groot: een boek schrijven, de kerk veranderen, blabla etcetera. De laatste tijd ontdek ik echter steeds meer dat juist in het hele kleine (een gesprekje, een mailtje, een groepje mensen) de grootste potentie tot verandering zit. Ook de woorden van moeder Theresa over kleine dingen doen met grote liefde spraken met hierin erg aan.
Het lijkt zo klein, zo onbeduidend. En toch is dat inderdaad de weg denk ik. Blijft voor mij nog steeds de vraag open rond christelijk leiderschap. Daar gaat Jan in zijn reactie meer op in. Kijk ook even bij mijn reactie op hem.
Ik vond het trouwens ook bemoedigend te zien dat er zoveel (jonge) mensen waren. Matthijs Vlaardingerbroek schrijft op zijn blog dat hij bang is dat we allemaal ‘Shane bewonderen’ en genieten van zijn lach en radicaliteit maar ondertussen zelf niet veranderen. Ik ben dat niet helemaal met hem eens. Het moet ergens beginnen toch? Ik denk dat al die mensen in de zaal op de een of andere manier meelopen in de optocht of (zoals ik zelf) op het punt staat zich er in te mengen. Niet alleen toeschouwers dus!
Misschien tot deel II!
@Jan Wolsheimer
Je zegt: ‘Je stelt jezelf de vraag wat er zou gebeuren “als je dat zou doen”. Voor mij is er geen alternatief. Ik wil op een nieuwe manier naar de kerk en naar mezelf kijken. Er is geen alternatief dan Jezus navolgen.’
Ik ben de afgelopen tijd bezig geweest met een zoektocht en de uitkomst is: er is geen alternatief dan Jezus navolgen. En tegelijk is dat geen definitief antwoord (zoals dat het voor jou waarschijnlijk ook niet is). Wat nodig is, is dat ik dat in mijn leven met mijn omstandigheden en capaciteiten tot uiting ga brengen in concrete waarden en acties.
En juist daar ligt mijn vraag. Als jij dan zegt: ‘Christelijke leiders moeten vooral dienstbaar zijn. Hun parochianen helpen, aanmoedigen, bemoedigen en onderwijzen en steeds wijzen op de toewijding aan Christus. Ik wil nog slechts 1 ambitie hebben: het volgen van Jezus.’
Dan denk ik ook aan wat jij eerder al eens op je blog schreef. Als betaalde krachten in de bestaande kerk ben je zoveel tijd kwijt met het dienstbaar zijn, helpen, aanomedigen, bemoedigen en onderwijzen dat er weinig tijd overblijft voor missie & diaconaat.
Ik fietste een tijd terug langs een paar voetbalvelden en dacht: tsja, dat zal er de komende jaren wel niet in zitten. Ook dacht ik daarbij aan de gemiste kansen in het niet-ontmoeten van mensen die Jezus niet kennen en volgen. Ik zou graag binnen goede relaties met ze in gesprek gaan… maar ik breng de meeste tijd door ‘in de kerk’…
Hoe kan ik nu onderwijs geven over gerechtigheid en missie en zelf ‘vast zitten’ in mijn job als onderwijzer/jongerenwerker? Is er een dilemma?!
@Niels, dank voor je reactie. Een dilemma is het zeker. Ik ken die worsteling als geen ander. Aan de ene kant geroepen om deze gemeente te dienen als voorganger en tegelijk mijn worsteling met dit kerkmodel. Toch zijn er binnen die spanning voldoende mogelijkheden. Ik ontmoet zoveel mensen die meer en verder willen komen. Ik zie de kerk veranderen, mensen opstaan met een droom, een visie. Ik kan daar erg van genieten.
Dat is mijn verhaal. Jij moet die keuze nog maken…hoewel…ik heb geleerd om beschikbaar en kwetsbaar te zijn naar God en mensen toe. Dat is mijn roeping. Het is God’s “probleem” waar Hij mij wil gebruiken. Dat geeft meer ontspanning dan spanning.
Door het opzetten van de gebedswinkel ben ik zelf erg veranderd en heb ik me moeten bekeren van een stuk liefdeloosheid. Gelukkig nam Hij de leiding in dat proces. Nu kan ik liefdevol en redelijk oordeelvrij naar onze gasten kijken. Twee jaar gelden was dat anders.
Ik merk dat een groot deel van onze gemeente ook veranderd door het intensieve contact met mensen aan de rand van onze samenleving. Het begint wat te worden! Dream out loud!
@Jan Wolsheimer
Dag Jan, hetzelfde zie ik overigens wel gebeuren in de gemeente waar ik werk. Er is een voedselbank en er lopen allerlei projecten. Ook daardoorheen veranderen mensen. In deze zoektocht is het dan wel verwarrend om iemand te horen zeggen: evangelisch voorganger worden is de slechtste baan die je kunt hebben… Natuurlijk gebeuren er ook minder mooie en goede dingen, maar er zijn ook veel welwillende mensen. Daar draait het uiteindelijk om. Daar wil ik ook voor gaan.