Wie niet in mij blijft wordt weggegooid als een wijnrank en verdort; hij wordt met andere ranken verzameld, in het vuur gegooid en verbrand.
Verdorren, wat een verschrikking moet dat zijn. Ben je eerst nog zo’n prachtige rank, even later lig je er verschrompeld bij. Sterker nog: je wordt opgepakt door de landman bij het snoeien of oogsten en in een groot vuur gegooid. Samen met de andere ranken losgeraakte ranken wordt je van wijnrank gedegradeerd tot brandhout. Van potentieel vruchtdrager tot zwarte rookwolk. Wat een verlies, om treurig van te worden!
Blijkbaar is dit ook iets wat de Landman doet. Hij houdt toezicht op zijn wijngaard, Hij snoeit en Hij gooit weg. In het Oude Verbond zien we dit heel letterlijk gebeuren: mensen die in de aarde verdwijnen en mensen die sterven door bliksem of giftige slangen. Die scheiding van vruchtdragende ranken en brandhout wordt ons ook aan het einde van het Nieuwe Verbond beloofd. Recht en gerechtigheid hebben een prijs. In het Koninkrijk van God is voor sommigen wel plaats, voor anderen niet. Om treurig van te worden…
God, ontferm U over deze wereld. Wees genadig naar uw aard, laat uw liefde zien. Laat mij vruchten dragen en geef ze aan wie uw volle leven nog niet kent. Stroom en bruis in en door mij heen, laat uw Koninkrijk komen!
