Heel Nederland lag afgelopen zomer in katzwijm vanwege de prestaties van ons Oranje. Niet geheel onterecht natuurlijk, gezien het bereiken van de finale. Toch bekroop mij al tijdens de poulewedstrijden een vreemd gevoel. Waar ik eerder altijd met veel plezier keek naar onze jongens (mooi, aanvallend voetbal), moest ik nu eerlijk bekennen dat ik er helemaal niks aan vond. Oranje counterde en mazzelde op zakelijke wijze langs iedere tegenstander tot de finale toe. En op die tragische dag was er geen geluk. Het leek alsof Oranje wist dat er niet te winnen viel van Spanje en dat er daarom was besloten om de tegenstander vanaf minuut één letterlijk en figuurlijk te breken. Dat lukte niet, bij elke pass kwamen de Hollandse 11 een stap te laat. Het regende kaarten en aan het einde van de wedstrijd stonden ‘we’ met lege handen.
Al met al een heel dubbel gevoel. Het spel vond ik dus niet om aan te zien, maar de resultaten waren mooi. Toch denk ik Van Marwijk één cruciale fout heeft gemaakt. Waar hij in de speelwijze en op iedere positie voor zakelijkheid koos, deed hij dat niet op de positie van de spits. Vanaf dag één was duidelijk dat Van Persie dé spits van Oranje was. Zijn eerste wedstrijd was matig, maar ja dat kan iedereen gebeuren. In de tweede wedstrijd was er geen betere Van Persie te bekennen. En ook in de derde wedstrijd imponeerde hij niet, hoewel hij wel zijn eerste doelpunt scoorde. Zo ging het eigenlijk het hele toernooi door en al die tijd liet Van Marwijk zijn spits staan. Met mijn beperkte inzicht denk ik dat er bij Van Persie twee dingen mis gingen: hij mistte snelheid in zijn acties (dat duidt op geen wedstrijdritme en niet fit zijn) en de bondscoach gebruikte Van Persie onterecht als statische diepe spits. Hoewel Van Persie een speler van wereldklasse is, was dat op het WK 2010 bij lange na niet te zien. De anders zo ranke en frisse passeerbewegingen bleven uit. Af en toe was in een balaanname of actie wel iets van zijn potentie te zien, maar verder dan dat kwam het niet. Het WK dat voor Van Persie zijn hoogtepunt had moeten worden eindigde in een grote flop.
Bij Arsenal is Van Persie altijd omgeven (geweest) door ander spitsen: Bendtner, Henry en Bergkamp. Ook speelt Arsenal een spel waarbij de as van het veld erg belangrijk is. Bij Oranje moest hij de diepste man zijn, omgeven door halve buitenspelers. Ik denk dat Van Marwijk op zijn positie beter had kunnen kiezen voor Van Nistelrooij of Huntelaar. De afgelopen twee wedstrijden van Oranje bewijzen het ongelijk van Van Marwijk om Huntelaar niet te laten spelen. De spits met het beste moyenne van Oranje heeft al weer vijf keer gescoord in twee wedstrijden en staat altijd op de goede plek. Natuurlijk heeft hij een moeilijk seizoen gehad bij Milan, maar ik weet zeker dat hij er had gestaan als de bondscoach hem op het WK had laten spelen. Nederland had de potentie om te spelen zoals Spanje speelde: veel tikken met technische spelers als Sneijder, Van der Vaart en Afellay. In die opstelling zou Huntelaar de ideale killer zijn geweest, zoals Villa dat bij Spanje was. Maar helaas, gedane zaken nemen geen keer. Dit bericht moet dan ook vooral gelezen worden als de verwerking van een voetballiefhebber pur sang (en stiekem fan van Huntelaar).
De koorts zit er de afgelopen dagen en weken al flink in: we gaan vandaag weer naar de stembus. Dit keer met een papiertje en een rode pen. Vergeet niet om je identiteitsbewijs mee te nemen…! Maar net zo belangrijk: weet jij al wat je gaat stemmen? Zo ja, veel plezier. Zo nee, probeer eens één van de vele kieswijzers. Die kunnen je helpen een goede keuze te maken. Ik zou zeggen: ga stemmen, dat is een goed recht en elke stem telt.
Je kunt stemmen via de Stemwijzer, via de Kieskompas, de Groene Kieswijzer, Wie kies jij? of de Eenvandaag Stemwijzer. Allemaal hebben ze een eigen stemwijzer ontwikkeld die helpt bij het kiezen.
TIP! Vergeet ook niet de eenvoudige stemwijzer die ik eerder al eens noemde in te vullen. Of ga voor een echte race via: de stepwijzer. Wat je ook gaat kiezen… veel plezier en wees wijs!
Vorige week ben ik weer eens een paar dagen in een klooster geweest. Dat is voor mij een jaarlijks terugkerende traditie. Hoewel ik van mezelf al vrij contemplatief ben ingesteld, vind ik het prettig om tijdens een korte retraite nog meer tot stilte en rust te komen. Dit jaar ging ik opnieuw naar de Achelse Kluis, een klooster dat letterlijk op de grens van Nederland en België ligt. De scheidslijn loopt dwars door het imposante gebouw heen. Buiten staat zelfs een witte verfstreep midden op de oprijlaan met de tekens NE – BE. Dat blijft magisch, zo’n grens overschrijden, al is de grenspolitie al jaren afgeschaft en moeten we ons inmiddels Europeaan of kosmopoliet voelen.
De stilte van het klooster heb ik onderbroken door een kort gesprek aan te gaan met één van de (oudere) broeders, Charles is zijn naam. Naast een paar grappige en ontroerende verhalen vertelde hij me ook over de dag dat hij zijn ‘eeuwige geloften’ af had gelegd, nu vijf jaar geleden. Terug op mijn kamer zocht ik nog eens het foldertje op van dit klooster. Onder het kopje ‘Benedictijnse Spiritualiteit’ vond ik de vier geloften die broeder Charles eens deed. Elke broeder die – na een proefperiode – besluit in te treden in het klooster legt met vreugde de volgende geloften af:
1. De gelofte van armoede
2. De gelofte van gehoorzaamheid
3. De gelofte van monastieke levenswandel (of vroomheid)
4. De gelofte van stabiliteit
Toen ik deze geloften las, trof het mij hoe ontzettend ongewoon ze zijn. Stuk voor stuk passen ze niet in ons (post)moderne denkkader. Vier geloften die zo tegencultureel zijn dat je er haast om moet lachen. Armoede… de week daarvoor zocht ik nog informatie over het aflopen van mijn contract bij T-Mobile, enkel en alleen om nu toch eindelijk een I-phone te bemachtigen. Gehoorzaamheid… laat me niet lachen, wie schikt zich in 2010 nou nog onder het gezag van een ander? Vroomheid… alleen het woord al. En dan hebben we het nog niet eens over het celibaat dat hier ook onder valt. Stabiliteit… we doen aan jobhoppen en als je al vijf jaar op hetzelfde plekje woont wordt het toch echt tijd voor verhuizen!
Nee, er is niets in mijn natuur dat er naar neigt een monnik te worden. Toch zijn deze waarden ontzettend kostbaar en groots. Ze gaan tegen de cultuur in, maar maken ruimte voor karakter en wijsheid. Ze lijken belachelijk en betuttelend, maar zelden vond ik zo’n vreugde als bij de meeste van deze broeders. Ze lijken hatelijk, maar laten de liefde opbloeien in een dor en verward leven. Elk van deze geloften maakte iets los in mij. Ze stimuleren me om me nog meer uit te strekken naar dat wat blijvend en echt is, dat wat waar en goed is. Het is mooi om te zien hoe deze broeders zich proberen te geven aan zulke grootse geloften. Ik neem ze mee mijn leven in als opfrisser en richtlijnen.
lijnen van jouw ogen roodomrand
randen van jouw rimpels witgekalkt
en groeven die dit alles dragen
als een gracieus beschilderd doek
jouw gezicht – verscheurd
verraad de schoonheid die je eens bezat
en nu in gebrokenheid, wil ik je nog koesteren
nog je bezit zijn voor altijd?
ja in jou vind ik alles wat de hemel mij vertelt
en jij zoekt, vind in mij jouw spiegelbeeld
© Niels van Donselaar
zij die donkere nachten verkiezen boven leven in een ruimte vol van licht
zij zijn van de wereld al verdwenen en zoeken struikelend hun paarden
zij hebben mij ontroerd, ontstoken, ontredderd laten reizen door de tijd
zij die de vrucht van wijn en zoetig gist te lustig tot zich namen
zij zeggen wat hun hoofd niet wil en denken wat hun mond niet kan bevatten
zij zijn het die mijn route kleurden met de vreemde stilte van de stad
zij nemen plaats op banken en in vergezichten, zelfs in mij
zij geven schaduw langs de randen van mijn hart
© Niels van Donselaar
Op een dag weet ik het zeker
de God die eens zo ver was
kijkt nu plots in mijn ogen
en geeft me zelfs zijn hand.
Als Hij dan zo dichtbij is
verheugt zich heel mijn wezen
kan ik alleen nog denken:
ik ben bij Hem, voor Hem altijd.
Heer Jezus, neem mijn leven
zodat die dag niet ver gelegen is
ontmoet mij in Uw liefde
juist nu ik hier nog ben.
Ontmoet mij God en kijk me aan
zodat ik vol vertrouwen
opnieuw in vrede uit mag gaan
over paden die U wijst.
© Niels van Donselaar
Recente reacties